Pokazywanie postów oznaczonych etykietą liquid sand. Pokaż wszystkie posty
Pokazywanie postów oznaczonych etykietą liquid sand. Pokaż wszystkie posty

sobota, 16 listopada 2013

Zoya Chita

Jeszcze się nie nauczyłam, że nie lubię piasków z brokacikiem. Nie wiem, po kiego czorta trzymam poprzednie zoyowe piaski - nigdy do nich nie wrócę, bo paskudztwa straszne z nich, Chita nie jest wyjątkiem. To znaczy dla normalnych ludzi to pewnie miły błyskający lakier. Ja oczywiście łudziłam się, że ten bling-bling to jakiś odblask flasha z aparatu albo może gdzieś niedaleko przebiegał jednorożec w złotej poświacie...?
Kolor bazowy jest przepiękny - taka klasyczna świerkowa zieleń. W cieniu bardziej spokojna, w świetle dziennym zielony ładnie wybija. No ale ten złoty pyłek zabił wszystko. Jakaś naćpana wróżka musiała go tam sypnąć, bo nikt przy zdrowych zmysłach raczej by takiej decyzji nie podjął. Oczywiście nauka z tego żadna dla mnie nie płynie, pewnie jeszcze nie raz zobaczycie tu jakiś cholerny Pixie Dust.









wtorek, 15 października 2013

Golden Rose Holiday 67

Kto rzyga piaskiem? - ręka do góry. Można jeszcze rzygać brokatem. Od razu przychodzi mi do głowy kultowy Clarins 230, zwany też Unicorn Pee, czyli siki jednorożca. Ale to bez związku z tematem.

W centrum handlowym w mojej dzielni pojawiła się wyspa Golden Rose. Zaatakowałyśmy ją z mamunią ostatniej soboty - ponieważ w zakupach lakierowych staram się od niedawna używać mózgu, zanabyłam tylko trzy sztuki, z czego dwóch nie użyję ani razu. Jedne to piórka, ale musiałam, bo dokładnie w taki "piórkowy" deseń i kolor mam ukochany sweterek. Drugi to topper Carnival - zielone badylki i kropki w przezroczystej bazie. Glitterów nienawidzę, ale zieleni nie mogłam się oprzeć. To tak a propos używania mózgu. I ten śliczny wiśniowy piaseczek jako trzeci.

Jest świetny! Piękny kolor, takie winko czerwone wisienkowe (nie żebym lubiła do picia), ale bez takiego wampowego wypierdu (może dlatego, że mat). Jedyny problem tego lakieru to poziomowanie - cholerna grawitacja! Niby rzadki nie jest, a spływa na boki. Jak się przyjrzycie zdjęciom, to zobaczycie: 1. nierówno nałożone warstwy, 2. po bokach lekko ciemniejszy kolor - tam mi spłynął lakier.











Czerwone wino od razu przywołuje ma myśl Petera Steele. Dlatego proponuję piękną pieśń "Wolf Moon". Klip nie jest oryginalny, ale film lubię, więc nie fukam.


piątek, 27 września 2013

OPI Wharf! Wharf! Wharf! (liquid sand)

Dziś będzie drugi piaseczek z kolekcji San Francisco - granatowy Wharf! Wharf! Wharf! Ponieważ szczerze nienawidzę u siebie wszelakich przejawów migotania i błyskania, matowe piaseczki od OPI bardzo mi pasują. Oczywiście OPI spieprzyło tę relację, wypuszczając błyszczące Dziewczyny Bonda, o nadchodzącej Merai nie wspomnę - już ustaliłyśmy, że ona ten brokacik to wiadrami tam sypie.

Wharf - gdy stoi sobie spokojnie w butelce - jest takim przyjemnym kobalcikiem o lekko fioletowym pochodzeniu. Na paznokciach zmienia się w ciemnoniebieski lakier, ale to jeszcze nie granat. Ma coś, czego nie mają inne piaski (nawet przeboski KIKO Taupe) - wygląda niesamowicie... hmmm... elegancko. Jest w nim coś szlachetnego, coś takiego dyskretnego.

Spójrzmy, jak wygląda ta niebieskość, w porównaniu z innymi, wszechświatowo znanymi lakierami, którymi są: OPI Euro Eurso, Bell 520 i China Glaze Calypso Blue. W butelkach wszystkie wyglądają plus/minus podobnie. Wiem, że średnio dobrze o mojej inteligencji świadczy fakt, że zestawiam piasek z kremami, ale my, rokendrollowcy, już tacy jesteśmy - życie na krawędzi, ot co! Piasek i krem! \m/

Koń jaki jest, każdy widzi - nie będę opisywać nasycenia i pigmentacji, bo w miarę dobrze ją widać na zdjęciach. Dodam tylko, że Bell zbliżył się do krycia kremów dopiero przy trzeciej warstwie. Krycie gówniane, bo niby to żelkowa przypadłość, ale tak z niego żelek jak z Larsa Ulricha wysoki facet...




China Glaze Calypso Blue w butelce nie wygląda tak złowieszczo, jak na żywo. Człowiekowi się wydaje, że to taki miły granacik, a tu wcale nie! Granatowyprawieczarny, czyli śliczne przetłumaczony przeze mnie odcień zwany w oryginale blackened blue.
Te pozostałe czarne granaty to Inglot 710 i Color Club Blue-Topia (info dla Fejsbukowców: wreszcie zasechł. Ale teraz jest twardy jak kamień i chyba zejdzie razem z paznokciem).

 



Dzisiejszą pieśnią będzie Anathema "Flying". Niewiarygodnie piękna kompozycja, a głos Vinniego idealny na taką zimną noc...


wtorek, 24 września 2013

OPI It's All San Andreas's Fault (liquid sand)

Nie no, dwa miesiące przerwy - chyba rekord blogosfery...

Pewnego razu na Fejsbuniu (był to - zdaje się czerwiec, czyli w zasadzie przedwczoraj) snułam dwusekundowe rozważania na temat podobieństwa nowego piaseczku od OPI ze staruchami w osobach Over The Taupe i You Don't Know Jacques (bo oczywiście moim znakiem rozpoznawczym jest dokupowanie wciąż tych samych kolorów - może kiedyś mi rozum wróci? ).

W butelce Andreas i Over są bardzo podobne, za to w malowaniu inaczej - Andreas i Jacques.
Dołożyłam jeszcze najpiękniejszy piasek świata - KIKO 638 Taupe.

Koń jaki jest - każdy widzi. Coś dziwnego dzieje się z kolorami, bo podczas obróbki graficznej lakiery miały kolory sobie właściwe, teraz po wgraniu w Blogspota - są mocno wyostrzone i nasycone. Ale lakiery są na tyle popularne, że poniższe zdjęcia mogą być traktowane jako niezobowiązująca wariacja na temat.



 

 Szczególnie na zdjęciu powyżej widać, że są nierówno sparowane - w butelce Andreas ma inną parę, 
a w malowaniu - inną.





 


No i chciałoby się Piaskowego Dziadygę Metalliki zarzucić, ale już był :o(
To może skoro o Andreasie mowa, będzie Andreas Kisser z czasów, kiedy Sepultura była Sepulturą
(to se ne vrati)


środa, 8 maja 2013

KIKO True Red 632

Prawdę mówiąc w temacie piaskowych lakierów mam już lekki vomit. Oczywiście wciąż są piękne, a szczególnie właśnie KIKO się w tej kwestii postarało, ale teraz sypnęło tak po całości i już czuję lekki przesyt. Czas wrócić do zielonych kremów \m/

Niezbyt dobrze świadczy o mnie fakt, że wrzucam Wam lakier, który zmylam po kilku godzinach noszenia, a nie pokazuję cudownego piaseczku w kolorze taupe, który nosiłam tygodniami. Do tej czerwieni robiłam ze trzy podejścia, ale nie polubiłyśmy. Jest przepiękna, nasycona, jaskrawa, strażacka, ale ja się słabo w niej czuję. I trwałość ma niezbyt zwalającą z nóg: końcówki ścierają się błyskawicznie. To nie jest taki beton jak z OPI czy Nails Inc.









W naturze lakier wygląda tak, jak na zdjęciu poniżej. Nie umiem zrobić sztuczki-magiczki w aparacie, żeby kolory wychodziły po ludzku. Ale umiem komputerem :>




Dziś będzie na poważnie. 
Przerażająca historia, ciężka choroba i... już nic więcej.



piątek, 22 marca 2013

KIKO 643 Spring Green

Moja KIKOdilerka o mnie dba \m/ 
Pokazywałam na fejsbuniu jakie piękności mi przysłała, a dziś TADAM! pierwszy z nich w całej swojej obfitości. Oczywiście dużą część jego urody zmasakrowałam moimi wybitnymi słoczami, LOL.

Seria Sugar Mat dzieli się na część połyskującą drobinkami (publiczność szaleje!) i kremową (publiczność opuściła salę). Moja legendarna niechęć do błyszczących lakierów objawia się tym, że nie kupuję/nie posiadam takowych. Oczywiście z wyjątkiem produktów, które kupiłam w trakcie ataku nerwicy/zaćmienia umysłowego (yyyy... pół Helmera?!). Dlatego mam dziś piaskowca, który połyskuje zlotem. Ale nie tak, jak ten dziad czarodziej z OPI! KIKO ma ten błysk, ale na zasadzie przyciągnięcia wzroku, a nie oślepienia. 

Wykończenie jest wspaniałe: chropowate, nawet leciutko szorstkie, ale oczywiście rajtek se nie pozadzieracie. Zieleń jest mocno nasycona, soczysta, gęsty złoty shimmer tylko podbija jej urodę - jestem maniaczką zielonych lakierów, a naprawdę nieczęsto trafia się taki kolor. Schnie błyskawicznie, ale jest też troszkę mniej betonowy od np. Nails Inc czy OPI. Podczas prac bachorowo-kuchennych trzeciego dnia był lekko pozdzierany. Jednak kolorystycznie ta seria to bajka (KIKOdilerka ma u siebie na blogu piękną magentę na swoich pięknych paznokciach) i pożądam jej opętańczo.


This KIKO polish is a vivid spring green with tons of golden shimmer. It's not bloody golden shimmer like in OPI What Wizardry is This? - hideous, loud and obvious. It just draws your attention, not blinds you. The sand formula is a bit less solid than in OPI or Nails Inc. pieces. On the third day of wearing I had scratches, but it's a winner though - the color is everything!



 









Ha! Następne piaskowce czekają \m/




Dziś Jon Bon zaśpiewa dla Was. Eh, trochę wolnych się przetańczyło przy tej pieśni :>




poniedziałek, 18 marca 2013

Zoya Godiva

To ja, Wasz tytan pracy. W życiu mi się nie zdarzyło postować dzień po dniu, jestem oszołomiona własną pracowitością i systematycznością. Nawet wydrukowałam sobie dziś instrukcję obsługi do programu graficznego, którego używam. Sama jestem zaskoczona własną śmiałością, ale zbliża się chwila, w której dowiem się, do czego służą te hektary funkcji w pasku menu. Zawsze uważałam, że hasła "redukcja szumów" i "znak wodny" w pełni zaspokajają moje potrzeby w tym względzie.

Dziś nadjeżdża Godiva, na koniu, golusieńka. I lakier wygląda dokładnie tak, jak się nazywa. Beżowy nudziaczek  ze srebrnym pyłkiem. Od samego początku miałam na niego melodię, a gdy intuicja coś mówi - ja słucham i nie dyskutuję. Równie intuicyjnie obnażam publicznie swój debilizm, kupując lakiery typu OPI What Wizardry Is This? czy China Glaze Rainstorm o.o

Ale dosyć poniżania się: Godiva jest świetna! Ma miły chodny odcień, a srebrna posypka tylko wzmacnia ten klimat, ale i dodatkowo rozświetla. Wszystkie te pierdoły o wróżkowym pyłku są jak najbardziej aktualne, ale mam wrażenie, że w tym zestawieniu to jakoś lepiej żre.



Godiva is fantastic nude beige with a silver dust. It looks so much better than her sister Vespa - here the combination of base shade, dust and texture is a winner! It gives your hands auch a lovely cold glow (what?!) and for me it's a perfect match. Take a look at the swatches taken in a sunlight - it sparkles so shy, but it so damn cool :>



Tu rozmazane, że było widać bling bling.
 



A teraz jeszcze z telefonu, w sztucznym świetle.






To skoro tak skromnie i niewinnie nam się zrobiło, to może jakaś pieśń spokojna się przyda.. (RIP Jani Lane)


niedziela, 17 marca 2013

Zoya Vespa

Koniec czekania - miejmy to już za sobą :>

Vespa jest z osławionej kolekcji Pixie Dust, takiej niby piaskowej, niby shimmerowej - mi to się kojarzy z jakimś takim, cholera, pyłkiem rozsiewanym przez wróżki podczas czarowania (WTF?!). Drobinki są srebrne (chwalić Odyna!), różnej wielkości, ale warstwa tego pyłku jest taka dosyć solidna. Nie, że tam gdzieś pobłyskuje sobie coś! Wiadrem sypane, po całości. Kolor bazowy to przygaszona, szarawa mięta - piękna byłaby solo, bo też nie kryje całkowicie.

No i teraz do rzeczy: pierwsze słoczowanie było wieczorem, przy białej lampie. I powiem tak: zielony lakier posypany srebrny pyłkiem, chropowaty w dotyku... I takie wielkie halo, seriously?
Ale za dnia, w słońcu - jest bardzo nieźle. Lakier naprawdę zyskuje i, co niechętnie przyznaję, może się podobać :oP 
Srebrny pyłek migocze, a raczej - i to jest trafne określenie - iskrzy się.  Wrzucam zdjęcia w różnych konfiguracjach, aby Was całkowicie zaspokoić :>

A teraz narzekania: mam wrażenie, że paznokcie umoczyłam sobie w takim miałkim cukrze (przychodzą mi na myśl galaretki w cukrze). Schnie, a na pewno twardnieje, dłużej niż inne tego typu wynalazki. No i nie jest seksownie szorstki w dotyku - raczej łaskoczący. Dwie warstwy nie kryją w pełni, ale - umówmy się - nikt dopatrzy się prześwitów, bo najpierw oślepnie od srebrnego pixie dustu :o) Ten błysk mnie mocno zniechęca, a nawet odrzuca, ale sam lakier ma coś w sobie chyba chwilowo pozwolę Vespie zostać w Helemrze. Tak w sumie nie za bardzo potrafię się zdecydować - najlepiej niech świadczy o tym fakt, że od piątku chodzę z jedynie lewą ręką (do słoczowania) umalowaną tym lakierem. Za ładny, żeby od razu zmyć, za brzydki, żeby pomalować drugą :>










 



No a skoro o sypaniu cukrem mowa...